De reuzenkrab

De oudste dochter is stapelgek op dieren. Dieren in alle vormen, maten en soorten. Rijen boeken staan op haar kast in haar slaapkamer. Zo is er ook een boek bij over allerlei enge zeedieren. En tussen die zeedieren staat een plaatje van een reuzenkrab. Een groot, eng ding van enkele meters doorsnede. Niet iets dat je zomaar tegen wilt komen. Dat oneindig grote ding trok de aandacht van de jongste en ze besloot dat ze daar wel een spreekbeurt over wilde doen in de klas.
Gewapend met een briefje van vier regels en het grote, zware boek over zeedieren vertrok ze naar school en daar vertelde ze de juf vol trots dat ze een spreekbeurt wilde houden. Groep 3 had nog nooit van een spreekbeurt gehoord, maar ook daarvoor geldt, er moet een eerste keer zijn.
Voor de klas vertelde ze hoe groot zo'n reuzenkrab wel niet is en ze heeft de plaatjes laten zien. Ondertussen had ik bedacht dat we hier thuis ook mooi mee aan de slag konden gaan.
Met een flinke stapel papier, een heel grote lineaal van één meter, potlood en schaar, zijn wij aan de slag gegaan. Meten, aftekenen, nameten, knippen en plakken. Het wordt een reuzenkrab, niet eentje op schaal, maar met ware afmetingen. Ik denk dat we hem maar aan het plafond moeten hangen. Een andere plek kan ik er op dit moment niet voor bedenken.